Reforma systemu emerytalnego z 1999 r. nie gwarantuje bezpieczeństwa i stabilności finansowej

Finanse i gospodarka

Analiza i ocena 13-letniego obowiązywania systemu OFE doprowadziła do wniosku, że reforma systemu emerytalnego z 1999 r. nie osiągnęła zakładanych celów - bezpieczeństwa i stabilności finansowej systemu ubezpieczeń.

Ustawa z dnia 6 grudnia 2013 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z określeniem zasady wypłaty emerytur ze środków zgromadzonych w otwartych funduszach emerytalnych (dalej: OFE) – Dz.U. z 2013 r., poz. 1717 – wprowadza wiele regulacji prawnych zmieniających zasady finansowania wypłat emerytur ze środków zgromadzonych w OFE, określonych w przepisach Ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych z dnia 28 sierpnia 1997 r. (dalej: uoffe) – Dz.U. z 2013 r. poz. 989 – oraz Ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: usus) – Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm., czyli tworzących pierwotną konstrukcję systemu OFE z 1997 r.

Już wówczas u podstaw tego systemu leżały złożone stosunki prawne ubezpieczenia społecznego, których charakter prawny w doktrynie postrzegany był niejednolicie. (Zwraca na to uwagę orzecznictwo Sądu Najwyższego, zob. Uzasadnienie do Uchwały SN z 2006-04-05 – III CZP 121,05).

Cały artykuł „Ubezpieczenia społeczne: Wokół zmian polskiego systemu emerytalnego” znajdą Państwo w najnowszym numerze „Kuriera Finansowego – 2014/01”

 

Udostępnij artykuł: