W czwartek TSUE odpowie na pięć ważnych pytań dotyczących kredytów frankowych

Finanse osobiste

29 kwietnia spodziewane jest wydanie orzeczenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-19/20. TSUE odpowie na 5 pytań prejudycjalnych Sądu Okręgowego w Gdańsku. Orzeczenie to będzie mogło mieć wpływ na kwestie dotyczące przedawnienia i usuwania klauzul abuzywnych z umowy konsumenckiego kredytu denominowanego/ indeksowanego do franka szwajcarskiego.

TSUE
Fot. Stock.Adobe.Com/Victor Moussa

29 kwietnia spodziewane jest wydanie orzeczenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-19/20. TSUE odpowie na 5 pytań prejudycjalnych Sądu Okręgowego w Gdańsku. Orzeczenie to będzie mogło mieć wpływ na kwestie dotyczące przedawnienia i usuwania klauzul abuzywnych z umowy konsumenckiego kredytu denominowanego/ indeksowanego do franka szwajcarskiego.

W grudniu 2019 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku złożył do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”) wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący stosowania dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich („dyrektywa 93/13”) do kredytów hipotecznych denominowanych/ indeksowanych do franka szwajcarskiego („kredyty walutowe”).

Pytania przedstawione przez polski sąd dotyczą sprawy Banku BPH (GE) i kredytu indeksowanego do waluty CHF. Specyfika sprawy Banku BPH polega na tym, iż kursy kupna/sprzedaży waluty podane w tabeli kursów banku odnoszą się do średniego kursu Narodowego Banku Polskiego oraz marży banku.

Opis sprawy

Polski sąd składający wniosek do TSUE uważa, że ​​odniesienie do marży kursowej banku jest rzeczywiście nieuczciwe, ale zwraca się o potwierdzenie, że ​​może usunąć z postanowienia tylko ten nieuczciwy element, pozostawiając pozostałe warunki nienaruszone (średni NBP) bez unieważnienia całej umowy kredytu.

Dodatkowo jeszcze przed uchwaleniem i wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe („ustawa antyspreadowa”), strony zawarły aneks do umowy, w którym przewidziano możliwość spłaty kredytu przez konsumenta w walucie indeksacji oraz zapisano mechanizm obliczania marży banku. Od zawarcia aneksu powodowie spłacają raty kredytu w CHF, dokonując zakupu waluty na wolnym rynku.

Polski sąd składający wniosek uważa, że mające nieuczciwy charakter postanowienie umowy w pierwotnym brzmieniu obecnie nie wiąże stron, ale zastanawia się, czy wobec stwierdzenia nieuczciwości postanowienia umownego w jego pierwotnym brzmieniu uprawniony jest (o ile okaże się niedopuszczalne stwierdzenie nieuczciwości jedynie części postanowienia umownego) do unieważnienia całej umowy, gdy de facto postanowienie wolą stron zostało zmienione.

To z kolei, jak twierdzi polski sąd we wniosku do TSUE wydaje się sprzeczne z wyrażoną uprzednio wolą konsumenta i banku, którzy zawierając aneks zmieniający nieuczciwe postanowienie doprowadzili do rzeczywistej równowagi stron.

Tym samym wyrok sądu dotyczyłby umowy w innym brzmieniu niż wiążąca strony na dzień wyrokowania.

Czego dotyczą pytania sądu?

Czy stwierdzenie nieuczciwości warunku umownego może skutkować upadkiem całej umowy, pomimo że strony zawarły aneks, w którym wyeliminowały ten nieuczciwy warunek? (Pytanie 1)

Czy sąd może stwierdzić nieuczciwość warunku dotyczącego marży banku (uznanego przez sąd za niejasny i jednostronny, a przez to nieuczciwy), a pozostawić w umowie pozostałe postanowienie odnoszące się do średniego kursu banku centralnego (Narodowego Banku Polskiego) (uznane przez sąd za uczciwe)? (Pytanie 2)

W szczególności, czy sąd może to zrobić w sytuacji, gdy ustawodawca krajowy wprowadził już środki zapobiegające stosowaniu nieuczciwych warunków umownych poprzez nałożenie na banki obowiązku szczegółowego określania sposobów i terminów  ustalania kursu wymiany walut? (Pytanie 3)

Czy sankcja braku obowiązywania umowy, o której mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13, może wynikać z konstytutywnego orzeczenia sądu wydanego na wyraźne żądanie konsumenta z konsekwencjami od momentu zawarcia umowy, tj. ex tunc i skutkować tym, że roszczenia restytucyjne konsumenta i przedsiębiorcy stają się wymagalne wraz z uprawomocnieniem się wyroku? (Pytanie 4)

Związane jest z tym również pytanie o to, czy sąd krajowy ma obowiązek informowania konsumenta, który zgłosił żądanie stwierdzenia nieważności umowy o potencjalnych skutkach  prawnych takiego rozstrzygnięcia? (Pytanie 5)

Sprawa dotyczy uniwersalnych kwestii o dużym znaczeniu dla innych banków działających w Polsce, a także innych przypadków, w których konsumenci twierdzą, że istnienie nieuczciwego warunku powinno unieważnić całą umowę. W związku z tym odpowiedzi TSUE mogą mieć wpływ na wykładnię dyrektywy 93/13 we wszystkich państwach członkowskich.

Źródło: aleBank.pl
Udostępnij artykuł: